Jan Verschueren

Hoe roest mooi kan zijn. Hoe schoonheid kan roesten. Met die woorden opent Jan Verschueren (1962) zijn gedicht ‘Hoe’; de zinnen vatten onmiddellijk de kern van zijn werk samen. De Belgische kunstenaar maakt sculpturen waarin roest, schroot en andere gevonden materialen niet worden verdoezeld, maar juist hun eigen eerlijkheid mogen tonen. Zijn beelden ogen soms statig en monumentaal, maar net zo vaak speels, eigenzinnig en ontwapenend.

Verschueren werkt met gelast metaal, terracotta en een verrassende verzameling objets trouvés - materialen met een verleden. Met dat materiaal bouwt hij assemblages die vragen oproepen: over onze daden en doelen, over de zoektocht naar betekenis, over ontmoetingen en wegen die we bewandelen. Zijn rechte lijnen en krachtige vormen geven richting, maar altijd met een vleug humor.

De geestige titels van zijn beelden voegt een persoonlijk accent toe; ze lijkt het werk zelf een stem te geven. Zo ontstaat een balans tussen ernst en luchtigheid, tussen poëzie en pure materiaalvreugde.

Verschuerens sculpturen vonden hun weg naar tentoonstellingen in België, Nederland, Frankrijk, Spanje, Luxemburg, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. Elk werk is een ode aan de schoonheid van het vergankelijke.

Jan Verschueren is autodidact.

www.janverschueren.com